گاهی دلــت نــمیخواهــد

دیــروز را به یاد بــیاوری

انگــیزه ای بــرای فــردا هـم نــداری . . .!!!

و حال هــم که

گاهی فــقــط دلــت میخواهــد

زانوهایــت را تــنگ در آغوش بــگیری

وگوشــه ای از گوشــه تــرین گوشه ای که می شــناسی

بـنـشینی و فـقـط نــگاه کـنی . . .!!!

گاهی دلگــیری

شایــد از خودت ....!!!

مـــــن یه روزی دختری بودم که ..

از ته دل میخندیدم..!!

آروم ترین اعصاب دنیا رو داشتم ..!!

اکنون ..

بی آنکه شاد باشم نفس میکشم ..

بی آنکه شاد باشم ..

زیر باران راه میروم ..

بی آنکه شاد باشم زندگی میکنم ..

دیگران از کنارم عبور میکنند ..

سرد و سنگین ..

بی آنکه نامم را به خاطر بیاورند ..

جوری عبور میکنند انگار که من نیستم ..

حرفی نیست ..

فـــــقط :

خــــــــــــــــــــــســـــــــــــــــــــــــــتـــــــــــــــــــه امـــــــــــــ ...

تنهایی

تاوان همه “نه” هایی است که نگفتم تا دل کسی نشکند

همه محبتهایی که زیادی هدر دادم تا دلی به دست آورم

همه دوستت دارم های آبکی که جدی گرفتم

همه سادگی که در این دنیای هزار چهره خرج کردم

تنهایی …

تاوان همه خوش بینی است که به دنیا و آدمهای این روزها داشتم!

بـه‌وقــت تنهــایــی

مــرد، زیــر بــاران سیگــار مــی‌کشــد؛

زن، پشــت پنجــره!

امــا، نــه بــاران، مهــم اســت

نــه مــرد، نــه پنجــره، نــه زن

مهــم

تنهــایــی اســت کــه دود مــی‌شــود

گــفــت : حـآلـَت رآ نمـے پـُرسـَ ـم

مـے دانـَ ـم פֿــوبـے ...

عـَڪـس هـآيـَت هـَمـہ بـآ لـَبـפֿــَنـבنـב ... !

وَ نمـے בآنــسـت عـَڪآس ڪـہ مـے گـويـَב سـيــب ...

مـَـن يـآב حـمـآقـَـت حـَوّآ مـے افـتـَـ ـم ...

وَ پـوزפֿــَنـב مـے زَنـَ ـم ...!!!!!!!!!!

نه حوصلـــه ی دوســـت داشتــن دارم

نه میخواهـــــــم کسـی دوستـــــــــم داشتـه باشد

ایـنروزهـــا ســـــَــــردم...

مثـل دی , مثـل بهمـــن,مثـل اسفنــــــد

مثـل زمستـــــــــان

احســــــاسـم یـخ زده

آرزوهـــــــــایـم قندیــــل بستــه

امیــــــدم زیــربهمــن ِســرد ِاحســاساتم دفــــــــن شـده

نه به آمـــــدن کسی دلخوشــم و نه از رفتـــــن کسی غمگیــن

ایـنروزهـــا پــُر ازسکـــــــــوتـم

من متـــولــــــد بهمنم فـــــرمـــانـــروای غرورو احساسات..

 

واسه ما بهمنی ها هیچی بدتــر از این نیست که یه نفر در حالی که میدونیم مثِه سگ دروغ میگه

و ما هم به روش نمیاریم با خودش فکر کنه که گولمون زده و احساس زرنگی بهش

 دست بده.......

حیف که گاهی اوقات نمیشه هر چیزی رو گفت..... :|

ما بهمنی ها ناخواسته همیشه متهمیم؛ به خاطر سکوت‌مان، کتاب خواندنمان، کاری به کار کسی

نداشتن‌مان،خلوت‌مان، اتاق‌مان، استراحت‌مان، روی پای خود ایستادن‌مان، دوست داشتنمان!

گویی جان میدهیم برای اتهام بستن و از همه بدتر این‌که زود فراموش میشود خوبی هایمان...

دختر بهمنی را نمی شود درک کرد..

دختر بهمنی را نمی شود فهمید...

دختر بهمنی را نمی توان شناخت...

دختر بهمنی را نمی توان عوض کرد...

دختر بهمنی را حتی نمی شود فراموش کرد...

دختر بهمنی را فقط می توان عمیــــــــــــــــــق دوســت داشت....♥

فهمیدی ؟!

همین خنده های ساده ی بهمنی هاست
وقتی
با تمام غصه هایشان
میخندند
تا از تمام غصه هایمان
رها شویم

وقتی که می خندند

دنیا به احترام خنده اشان سکوت می کند

آسمان آبی تر می شود

و لحظه هایمان بی نهایت بار تکرار می شود