ما بهمنی ها ناخواسته همیشه متهمیم؛ به خاطر سکوت‌مان، کتاب خواندنمان، کاری به کار کسی

نداشتن‌مان،خلوت‌مان، اتاق‌مان، استراحت‌مان، روی پای خود ایستادن‌مان، دوست داشتنمان!

گویی جان میدهیم برای اتهام بستن و از همه بدتر این‌که زود فراموش میشود خوبی هایمان...